Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019, 10:24:16 μμ

Αρθρογραφία

Παρασκευή, 05 Ιουλίου 2019 17:27

Ειρήνη-Ελένη Αγαθοπούλου : Είσαι Γυναίκα; Τότε ξέρεις..*

Γράφτηκε από τον

Κάθε γυναίκα δίνει καθημερινά μάχες σε πολλά επίπεδα: Στην εργασία, στο σπίτι, στην οικογένεια, στο κοινωνικό περιβάλλον και στον περίγυρό της.

Παρασκευή, 05 Ιουλίου 2019 17:24

Νίκος Κωνσταντινίδης : Εκλογές

Γράφτηκε από τον

Ο Έλληνας μιλά ευκολότερα για πολιτική από οτιδήποτε άλλο, γιατί η πολιτική δεν απαιτεί ιδιαίτερη γνώση.

Συν-υπογράφουν οι Γεωργίου Κ. Άρτεμις, Κυριακίδου Φαίη, Γιαννέλου Χριστίνα, Νταγκίνη Κωνσταντίνα , Μαρκόπουλος Χ. Θωμάς:
***

Προοδευτικό είναι το Πατριωτικό! αυτό αντί εισαγωγής...

Ερωτήματα ''καυτά'' λόγω καυτών εκλογών... Και πόσο μάλλον εκλογών μέσα στο κατακαλόκαιρο! Υπάρχει εκείνος ο ρομαντικός ''τρίτος δρόμος''; Υπάρχει κάτι ανάμεσα στον λαϊκισμό και τον ελιτισμό; Κάτι που να ''παντρεύει'' όλες τις θετικές εκείνες αξίες που πηγάζουν από την Δημοκρατία και την Πατρίδα; Υπάρχει μια ιδεολογία που να δημιουργεί νέες κοινωνικές προοπτικές; Νέες συνθήκες εργασίας; Υπάρχει μια κοσμοθεωρία που να μας δημιουργεί (εμάς τους νέους) την αγάπη να μείνουμε στην Ελλάδα, στον τόπο μας; Υπάρχει ένας κάποιος άλλος δρόμος; Ναι υπάρχει!
Η εποχή που ζούμε άρχισε με την προοπτική μιας κοινωνικής ουτοπίας. Αυτή είναι κατά κύριο λόγο διεθνιστική και συνδυάζεται με την παγκοσμιοποίηση. Αποτελεί ένα ''περίεργο'' παιγνίδι της ιστορίας το ότι η προώθηση της παγκοσμιοποίησης, με ταυτόχρονη υποβάθμιση της σημασίας του έθνους και των κρατών, ήταν το πρώτο εγχείρημα που ανέλαβαν οι νεοφιλελεύθεροι μετά την ήττα του κομμουνιστικού διεθνισμού, τον οποίο πολέμησαν μανιωδώς για 40 χρόνια.
Πατριωτισμός το 2019 λοιπόν. Μια έννοια που είχε... κακοποιηθεί στο παρελθόν, μα και σήμερα, στην Ελλάδα, τόσο από την αριστερά όσο και από τη δεξιά. Ο πατριωτισμός -ως αίσθημα άδολης αγάπης για την πατρίδα που δεν εμπεριέχει καμιά αρνητική αξιολόγηση για τις πατρίδες των άλλων λαών- δεν αποτελεί πολιτικό πρόγραμμα από μόνος του. Και φυσικά μπορεί να συνδυαστεί με τον φιλελευθερισμό, στην προοπτική ενός ρεαλιστικού φιλελευθερισμού, ο οποίος εδράζεται στην ιστορική πραγματικότητα και τον κοινωνικό πραγματισμό και δεν αρκείται σε θολές αναζητήσεις.
Αν ο κοινωνικός φιλελευθερισμός αντιστοιχεί στη διαμόρφωση των αναγκαίων όρων για την ατομική πραγμάτωση των ικανοτήτων του ατόμου, ο πατριωτισμός αντιστοιχεί στην ανάγκη να υπηρετηθεί η συλλογικότητα μας. Ο πραγματισμός είναι το πεδίο που μπορεί να συναντηθεί η σύγχρονη δεξιά, η κεντροδεξιά, το κέντρο, οι σολιαδημοκράτες και η φιλοευρωπαϊκή αριστερά. Ο πατριωτισμός καλείται λοιπόν, να νοηματοδοτήσει τον πραγματισμό με αξίες, να αναδείξει την ηθική του διάσταση, η οποία δεν μπορεί να απουσιάζει από καμιά σύγχρονη πολιτική θεώρηση.
Ο διάλογος με την παράδοση και τις ρίζες, η παραδοχή και η προσπάθεια άμβλυνσης των δυσάρεστων όψεων της νεωτερικότητας, η απόπειρα ηθικής νοηματοδότησης της ελεύθερης οικονομίας, δύνανται να συνεισφέρουν στις ζυμώσεις που ήδη λαμβάνουν χώρα μέσα στην κοινωνία μας. Η αποδοχή ενός ρηχού φιλελευθερισμού, ως γενικής συνταγής, δεν μπορεί να προσφέρει και να συνεγείρει μεγάλα κοινωνικά σώματα. Αντίθετα, τα αποξενώνει. Από την άλλη, όπως αποτυπώνεται σε όλες τις έρευνες – μετρήσεις – δημοσκοπήσεις ότι ο πατριωτισμός μπορεί να καταστεί ο κρίσιμος ενοποιητικός παράγοντας του πολιτικού χώρου από την από την σύγχρονη δεξιά και την φιλελεύθερη κεντροδεξιά έως την φιλοευρωπαϊκή κεντροαριστερά και την δημοκρατική αριστερά.
Φιλελεύθερος είναι εκείνος που υπερασπιζεται την ελευθερία σε κάθε κοινωνική και οικονομική υπόσταση της και αγωνίζεται για το κοινό δίκιο. Πατριώτης είναι εκείνος που δίνει το κάτι παραπάνω, σε κάθε τομέα της ζωής, ιδιωτικό και δημόσιο, δίχως να αναρωτιέται για την ανταποδοτικότητα των πράξεών του, γιατί αγαπά την πόλη, το χωριό, τους συνανθρώπους του.
Ο σύγχρονος πατριωτισμός στον 21ο αιώνα οφείλει να ανανεωθεί και να εμπλουτισθεί. Το περιεχόμενό του δεν μπορεί να περιλαμβάνει οποιαδήποτε όψη σωβινισμού. Δεν μπορεί να εξαντλείται σε τυπολατρική μίμηση παραδόσεων. Δεν μπορεί να περιορίζεται σε κορώνες επανατοποθέτησης της ευρωπαϊκής μας πορείας κάθε φορά που κάτι δεν μας αρέσει. Δεν μπορεί από την άλλη να επιδιώκεται η αναίρεσή του, με την αναζήτηση μιας δανεικής ευρωπαϊκής ταυτότητας.
Ο πατριωτισμός του σήμερα και του αύριο υπηρετείται και εκφράζεται από την κοινωνική πλειοψηφία που θεωρεί τη σκληρή δουλειά μέσο ατομικής και συλλογικής προκοπής, που δεν εγκαταλείπει τους κοινωνικά αδύναμους, που σέβεται την θρησκευτικότητα και την πίστη, που απεχθάνεται τον λαϊκισμό και τον ελιτισμό, που εμπνέεται από την ιδέα του έθνους και την ιστορία του, που υπακούει στους νόμους, που καθοδηγείται από το ιδανικό μιας φιλελεύθερης και δημοκρατικής συντεταγμένης πολιτείας. Μιας δίκαιης κοινωνίας. Γιατί δεν υπάρχει Δημοκρατία χωρίς ελευθερία και δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς ασφάλεια.
Η νοσηλεύτρια και ο γιατρός που σώζουν ζωές εκτός ωραρίου δίχως να λαμβάνουν υπερωρίες, η αστυνομικός και ο πυροσβέστης που κινούνται με επικίνδυνα οχήματα, η συνταξιούχος και ο νοικοκύρης που εξακολουθεί να στηρίζει το κράτος πληρώνοντας με θυσίες τις υποχρεώσεις του για να μην καταρρεύσουν τα πάντα... Όλοι αυτοί είναι πατριώτες του σήμερα, της καθημερινότητας. Και δεν είναι πατριώτης ο εργαζόμενος σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα που κοιτάζει μόνο τη βόλεψή του, ούτε ο εκπαιδευτικός που αρνείται να προσφέρει δύο ώρες περισσότερες την εβδομάδα δίχως αμοιβή, ούτε ο ασυνεπής φοιτητής που απαιτεί κάθε είδους παροχές...
Δεκάδες χιλιάδες νέες και νέοι δε φοβούμαστε να πούμε ότι είμαστε και φιλελεύθεροι και πατριώτες. Δε φοβόμαστε τον πατριωτισμό, δεν ντρεπόμαστε για τις ελληνικές σημαίες, είμαστε περήφανοι για την εθνική μας ταυτότητα, για τα δημοκρατικά μας ιδεώδη για την φιλοευρωπαϊκή μας λογική. Θέλουμε ασφάλεια, δουλειές και προκοπή. Για να μείνουμε στον τόπο μας και να ερωτευθούμε εδώ, να κάνουμε οικογένεια. Σε μια Ελλάδα της Προοπτικής!
Οι ''μωροφιλόδοξοι διεθνιστές'', οι νεοφιλελεύθεροι χωρίς κοινωνικά συναισθήματα και οι ''τηλε-πωλητές - τηλε-περσόνες'' δεν αποτελούν λύσεις. Δεν αποτελούν υγιείς λύσεις! Δε έχουν προτάσεις με κοινωνικό πρόσημο και λογική αποτελέσματος. Από την άλλη η ακροδεξιά πρέπει να πάει εκεί που ανήκει... δηλαδή στην άκρη!
Στην παρούσα Ελλάδα, στην σημερινή κοινωνία των πολιτών, στον ιδιαίτερο τόπο μας ο καθένας και η καθεμιά, χρειαζόμαστε πατριώτες δημοκράτες Πολίτες! Και πρωτίστως πολιτικές ηγεσίες, σε κάθε βαθμίδα, που θα καλλιεργήσουν και θα αναδείξουν τον σύγχρονο πατριωτισμό, δίχως να τον φοβούνται. Όλα τα παραπάνω δεν θα γίνουν σε 100 μέρες, αλλά πρέπει να γίνουν. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας όλες και όλοι. Για μια Ελλάδα γεμάτη Φως και νέες Ευκαιρίες. Υπάρχει, λοιπόν, αυτός ο δρόμος! Και στις 7/7 είναι στο χέρι μας, κυριολεκτικά. Ψηφίστε από καρδιάς!
YΓ: Πρώτα ψηφίζουμε! Μετά μαυρίζουμε...
***
Γεωργίου Κ. Άρτεμις, Δικηγόρος, Γλωσσολόγος Ε.Κ.Π.Α.
Κυριακίδου Φαίη, Φιλόλογος, Μουσικός, Αντιπρόεδρος Δημ.Τ.Ο. Ν.Δ. Νέας Σμύρνης
Γιαννέλου Χριστίνα, Τελειόφοιτη Νομικής Σχολής Α.Π.Θ., Πρ. Πρόεδρος Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής Σχολής Α.Π.Θ., Αρθρογράφος
Νταγκίνη Κωνσταντίνα, Φοιτήτρια Νομικής Σχολής Α.Π.Θ., Στέλεχος του Κέντρου Αστικής Μεταρρύθμισης Θεσσαλονίκης
και ο Μαρκόπουλος Χ. Θωμάς, Επικοινωνιολόγος, Μεταπτυχιακός Φοιτητής Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Μέλος Ο.Ν.ΝΕ.Δ. Κιλκίς

"Ο καθείς και τα όπλα του" λέει ο Ελύτης. Ο καθείς και η δύναμή του, η ψυχή του, ο λόγος και η επιστήμη του. Ο άνθρωπος είναι όπως το αυτοκίνητο. Έ

Προπαγάνδα είναι η με κάθε μέσο συστηματική προσπάθεια μονόπλευρου επηρεασμού της κοινής γνώμης προς ορισμένη κατεύθυνση.

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019 14:43

Νίκος Κωνσταντινίδης - Εκλογές και κόμματα

Γράφτηκε από τον

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες βοσκών, έλεγε ο Ζαν Πωλ Σαρτρ. Αυτοί που θέλουν το πρόβατο για το μαλλί του, αυτοί που το θέλουν για το κρέας του κι αυτοί που το θέλουν για το γάλα του. Κανείς τους δεν το θέλει σαν σκέτο πρόβατο. Κάπως έτσι συμβαίνει σήμερα και με τα κόμματα. Κανείς δεν θέλει ένα κόμμα μόνο σαν σκέτο κόμμα, αλλά σε συνάρτηση πάντα με τη σχέση που έχει με αυτό. Ο λαός είναι διαχρονικά το πρόβατο του Σαρτρ.

Του Στέφανου Παραστατίδη.

 

Η καθημερινή επαφή μου με τον κόσμο και οι συζητήσεις μου με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους μου δίνει το προνόμιο να ακούω πολλές διαφορετικές απόψεις. Που όμως έχουν έναν κοινό παρονομαστή: “η πολιτική έχασε το νόημά της κι οι πολιτικοί μας πρόδωσαν”.
Δεν ασπάζομαι ισοπεδωτικές ρήσεις που ρίχνουν καθολικές ευθύνες συλλήβδην σε όλους κι όλα. Όμως πιστεύω κι εγώ ότι η πολιτική και οι άνθρωποι που την εκπροσώπησαν για πολλά χρόνια στην Ελληνική Βουλή δεν ενήργησαν με γνώμονα την ιδανική επιλογή που θα βελτίωνε τη ζωή των πολιτών. Άλλωστε γι’ αυτό βρεθήκαμε σε μια πολυετή κρίση που τα κατάλοιπά της μας ταλαιπωρούν ακόμα και σήμερα.

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019 20:31

Η Μάχη του Κιλκίς – Λαχανά (19-21 Ιουνίου 1913)

Γράφτηκε από τον

Γράφει ο Θεόφιλος Τιρεκίδης.

 

Η συγκεκριμένη μάχη η οποία ήτο φονικότερη κρισιμότερη και ενδοξότερη μάχη της νεοελληνικής ιστορίας, η μάχη του Κιλκίς ,η οποία  απουσιάζει από τα σχολικά  βιβλία της ιστορίας.

Τέσσερις ελληνικές μεραρχίες, ξεκίνησαν τα χαράματα της 19ης Ιουνίου, με κατεύθυνση το Κιλκίς. Είχαν να αντιμετωπίσουν τη 2η ταξιαρχία της Βουλγάρικης 3ης μεραρχίας, 3 πεδινές πυροβολαρχίες και μια ορειβατική.

Ακούω συχνά νέους ανθρώπους να αποστρέφονται την έννοια της πολιτικής. Άλλοι, πάλι, εύκολα επιλέγουν οτιδήποτε ακραίο, για να εκφράσουν την αντίθεση τους προς το σύστημα.
Ουσιαστικά, η πολιτική επιχειρηματολογία απουσιάζει από όλες τις συζητήσεις και τη θέση της παίρνει ο εύκολος χαρακτηρισμός προς τον συνομιλητή μας και η συνθηματολογία. Και η αίτια, προφανώς, δεν μπορεί να είναι μόνο στο επίπεδο που επιλέγουμε να απευθυνθούμε αλλά και στο επίπεδο παραγωγής πολιτικών αποτελεσμάτων και πώς αυτά ενημερώνονται στον κόσμο.

(Κατά περιληπτική διασκευή αφήγησης του κυβερνήτη της πόλης Βλαδίμηρου Καραμανώφ).

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

 

Τα Βαλκανικά κράτη, ως γνωστόν, από τις 5 Οκτωβρίου 1912 κήρυξαν τον πόλεμο ενάντια στην Τουρκία. Που, σε ότι μας αφορά, κατείχε ακόμη Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη, νησιά Αιγαίου. Η μικρή Ελλάδα της Μελούνας, άρπαξε την ευκαιρία και μπήκε παλικαρίσια στον πόλεμο. Κατάφερε να φθάσει μέσα σε είκοσι ημέρες μέχρι τον Αξιό και την Θεσσαλονίκη. Το Κιλκίς έπεσε αμαχητί στα χέρια των ‘συμμάχων’ Βουλγάρων, που ασθμαίνοντες κατευθύνονταν να προλάβουν να μπουν πρώτοι στην Θεσσαλονίκη. Αλλά ματαίως!