Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019, 2:46:46 μμ

Αρθρογραφία

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018 21:34

Σύγχρονοι πολιτικοί και Ορθοδοξία

Γράφτηκε από τον

Γράφει η Θεοδώρα Θεοδωρίδου.

Στη ραγδαία μεταβαλλόμενη σε πολυσυλλεκτική και πολυπολιτισμική σημερινή ελληνική κοινωνία, που δήθεν εναγωνίως όλοι οι πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς αναζητούν τη θέσπιση αρχών και κανόνων ειρηνικής συμπόρευσης και επιδιώκουν την καλλιέργεια αμοιβαίας εμπιστοσύνης και κατανόησης των διαφορετικών πολιτισμικών και θρησκευτικών οντοτήτων, ο μόνος που τελικά αποδεικνύεται στην πράξη ότι δεν έχει θέση είναι ο έλληνας χριστιανός ορθόδοξος.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018 22:10

Η δύναμη της αδυναμίας!

Γράφτηκε από τον

Της Παναγίτσας Μιχαήλου.

 

(Στην Κωσταντίνα που επέμενε να δοκιμαστώ και
σε κάτι ..πλην της πολιτικής επικαιρότητας...)

Είναι που λέτε φορές.. που αδυναμία και δύναμη μπερδεύονται και μπερδεύουν! Κι υπάρχουνε γυναίκες δυνατές επί της ουσίας αδύναμες, κι αδύναμες που χειρίζονται άψογα τη δύναμη που τους χαρίζει η υποτιθέμενη αδυναμία που προβάλλουν.
Γιατί έρχονται στιγμές που η ζωή εκτός από το να σαι δυνατή δε σου αφήνει άλλο περιθώριο. Όμως αυτό δε σημαίνει πως οι δυνατές δεν έχουν την ανάγκη ν' ακουμπήσουν σ' έναν ώμο. Το επίπεδο του αυτοσεβασμού τους όμως είναι τέτοιο που δε θέλουν να ζητούν. Αλλά μαθαίνουνε να παίρνουν μόνο αυτό που τους προσφέρεται. Σ’ αντίθεση με κάποιες άλλες που έμαθαν να χειρίζονται άψογα τη δύναμη της αδυναμίας τους, ενεργοποιώντας συναισθηματικά άλλους, για να δρουν για λογαριασμό τους. Προβάλλοντας μονίμως τον εύθραυστό τους χαρακτήρα τους ξυπνούν την προστατευτικότητα του άλλου φύλου.
Κι έτσι με ...σημαία το υποτιθέμενα αδύναμο του χαρακτήρα τους, με λεπτές και ανεπαίσθητες χειρουργικές κινήσεις έχουν ανά πάσα στιγμή κόσμο στις διαταγές τους, εκμεταλλευόμενες τα ενοχικά σύνδρομα κάποιων ανυποψίαστων και παράλληλα ευκολόπιστων εκπροσώπων του ισχυρού φύλου κι όχι μόνο!!!
Στο βιβλίο της Σέρι Αργκοβ ''Γιατί οι άντρες αγαπούν τις σκύλες" γίνεται λόγος για γυναίκες με τρυφερό περίβλημα, αλλά σκληρό κουκούτσι. Γυναίκες που η επιφανειακή τους αδυναμία σε κάνει να τις εμπιστεύεσαι αφήνοντας ελεύθερο τον εαυτό σου. Δίχως όμως να περνάει από το μυαλό κανενό,ς ότι τις στιγμές που τα σερνικά απολαμβάνουν την υπεροχή τους εκείνες απλώνονται στο ζωτικό τους χώρο σαν αναρριχητικά φυτά. Ελέγχουν ύπουλα κινήσεις και καταγράφουν την καθημερινότητά τους. Κι άμα κάποια στιγμή η κανονικότητα που έχουν καταγράψει διαταραχθεί και δοκιμάσουν τα σερνικά να ξεφύγουν του ελέγχου, που μέχρι τότε ίσως και να 'παιρναν αψήφιστα, εκτός απο το τρυφερό περίβλημα μαθαίνουν τι εστί και το σκληρό κουκούτσι.
Πάντα πίστευα πως η εξυπνάδα δεν πάει πακέτο με την πονηριά! Γιατί οι έξυπνες γυναίκες εμπιστεύονται το μυαλό τους και δεν αναπτύσσουν άλλες άμυνες. Ενώ όσες δεν εμπιστεύονται το μυαλό και την προσωπικότητά τους, αναπτύσσουν την πονηριά, γιατί μόνο μέσω αυτής μπορούν να κερδίσουν στα σημεία μια έξυπνη γυναίκα.
Συνήθως η εξυπνάδα κι η καλή προαίρεση συμπορεύονται. Μια έξυπνη γυναίκα λοιπόν εμπιστεύεται, ανοίγεται και χαλαρώνει τις άμυνάς της. Ίσως γιατί πιστεύει μόνο στις μάχες επί ίσοις όροις. Και κάπου εκεί είναι το λάθος της, γιατί οι πονηρές πάντα ήταν οπαδοί του ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Δίχως να τις νοιάζει αν για να πετύχουν αυτό που θέλουν πατάνε πάνω σε φιλίες ή κάθε είδους άλλες σχέσεις. Αρκεί να καταφέρουν να βρούνε έναν τρόπο να ξεχωρίσουν και να δείξουν πως υπάρχουν, ακόμα κι ως απλή συνέχεια ενός αρσενικού!
Η παροιμία: το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται, νομίζω βγήκε για περιπτώσεις που έξυπνοι πέφτουνε θύματα πονηρών εξαιτίας της καλής τους προαίρεσης. Το θέμα είναι όμως αν μια έξυπνη γυναίκα έχει διάθεση ν αλλάξει, κι αν το πάθημα γίνεται μάθημα μετατρέποντας τις έξυπνες σε πονηρές.
Γιατί μια έξυπνη μπορεί να γίνει πονηρή, ενώ η πονηρή δε γίνεται έξυπνη επειδή έχει μάθει να προβάλεται και να φαίνεται καλύτερη, πατώντας πάνω στις αδύναμες πλευρές των άλλων, λειτουργώντας σαν βαμπίρ που ρουφά ενέργεια και πληροφορίες από προσωπικότητες που 'χουν δικό τους φως....
Όλα είναι θέμα χειρισμών και θέμα επιπέδου... του αυτοσεβασμού μας.
Ζούμε σε εποχές δύσκολες! Ρευστές και μεταβατικές. Με μια καθημερινότητα που συνθλίβει τις συναισθηματικές μας ανάγκες! Όμως το μυστικό νομίζω βρίσκεται στο να μη χάνουμε τον εαυτό μας, να μην αρνηθούμε την προσωπικότητά μας, χρησιμοποιώντας στρατηγικές και τακτικές που θα μας φέρουν κοντύτερα στο στόχο, αλλά μόνο κινήσεις αυθόρμητες κι εμπνεύσεις που έχουν την προσωπική μας σφραγίδα, γιατί μονάχα έτσι θα έχει την αξία του αυτό που καταφέρνεις να κερδίσεις!

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018 21:52

Κιλκίς - Η μικρή αγαπημένη μας πόλη

Γράφτηκε από τον

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

 

Εκεί, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 60, στον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα, στα Διαβατά Θεσσαλονίκης, δεκάχρονο παιδάκι βρέθηκα για πρώτη φορά στο σπίτι ενός συμμαθητή και φίλου μου που με κάλεσε για να παίξουμε.
Έπαθα την πλάκα μου. Ένα διώροφο σπίτι με εσωτερική σκάλα, πολυτελή έπιπλα, μπαλκόνια και πολλές πολλές ανέσεις. Έξω, μια μεγάλη αυλή με λογιών λογιών δέντρα και λουλούδια. Οι γονείς του καλοζωισμένοι και καλοντυμένοι με υποδέχθηκαν με εγκαρδιότητα. Η μητέρα του μας έφερε υπέροχους μεζέδες και γλυκά και μας άφησε να παίξουμε.

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018 20:36

Το σύνδρομο της μυίγας

Γράφτηκε από τον

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Ο Νίκος Ξανθόπουλος*, από την εποχή που έκανε την αρχική άσκηση ειδικότητας στο νοσοκομείο, κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70, με το ενδιαφέρον, που έδειχνε για όλους τους ασθενείς, απέκτησε τα χαρακτηριστικά του καλού γιατρού, που συνδυάζει με ρεαλισμό την επιστημονική σοβαρότητα με το συναίσθημα, ενώ αξιοποιούσε τις πολλές γνώσεις του με πρακτικό μυαλό, εργατικότητα και πάντα με προθυμία. Η μακρά του πορεία ως επιτυχημένος παιδίατρος στο Κιλκίς, επιβεβαιώνει τις ευοίωνες τότε διαπιστώσεις, ότι θα έχει καλή συνέχεια.

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018 19:05

Στον έρωτα τελικά παρανοείς

Γράφτηκε από τον

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη.

Μέγα θέμα ο φτερωτός θεούλης, που ενώ εσύ κάθεσαι με το καφεδάκι π.χ. και έχεις το μυαλό σου σε χίλιες δυο φροντίδες, σκοτούρες και βάσανα, έρχεται από πάνω και τσακ... πάρε ένα βελάκι να έχεις...
Τι όμως αλλάζει μετά;

Του Νίκου Σιάνα.

Το μεγάλωμα της Σερβίας και της Ελλάδας μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους είχε αποτέλεσμα να κοπούν οι ελπίδες της Αυστρίας και της Γερμανίας για εδαφική επέκταση στις χώρες της Ανατολής. Και οι δύο αυτοκρατορίες, Αυστροουγγαρίας και Γερμανίας, δεν ήθελαν να στεριώσει η νέα κατάσταση, η Σερβική κυριαρχία στα βόρεια και η ελληνική στη Θεσσαλονίκη ήταν εμπόδιο μεγάλο στα σχέδια τους. Αυτή η νέα κατάσταση ήταν η αιτία του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, δεν ήταν όμως η μόνη.

Παρασκευή, 09 Νοεμβρίου 2018 23:37

"O Αρμαγεδδών

Γράφτηκε από τον

Του Ανδρέα Μακρίδη.

 

Όταν ένας συγγραφέας αποφασίζει να εξιστορήσει ένα τραγικό ιστορικό γεγονός – μια αδελφοκτόνο σύγκρουση για παράδειγμα – έχει μπροστά του δύο επιλογές: Η πρώτη είναι να εστιαστεί στην τραγωδία του χυμένου αίματος, στον υπέρμετρο πόνο, στην αίσθηση της ανθρώπινης αδικίας όπου την εντοπίζει. Η δεύτερη επιλογή που έχει, είναι να επιχειρήσει να εξηγήσει το γεγονός ανατρέχοντας στα αίτια, στις αφορμές και στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αιτιολογώντας χωρίς να δικαιολογεί, προκειμένου να μεταφέρει τον αναγνώστη στην εποχή των συμβάντων.

Γράφει ο Νίκος Σαχπεκίδης, Καρδιοχειρουργός.

Σε πείσμα της προεκλογικής τεχνητής αισιοδοξίας που καλλιεργεί η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να αποπροσανατολίσει τους πολίτες από τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν, δυστυχώς οι προβλέψεις όλων των σοβαρών, εγχώριων και διεθνών, οργανισμών είναι εξαιρετικά απαισιόδοξες για την πορεία της ελληνικής οικονομίας.

Τετάρτη, 07 Νοεμβρίου 2018 19:40

Οι δύο Τρίπολες

Γράφτηκε από τον

Ο φίλος και συνάδελφος Γιάννης Αποστολίδης, τέως πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Θεσ/νικης, γνωστός από την διαρκή και αγωνιστική παρουσία του στα Ποντιακά πράγματα, μού έστειλε ένα άρθρο του όπου καταθέττει τις σκέψεις και προβληματισμούς του για το Ποντιακό Ζήτημα, ως έχει σήμερα, με αφορμή τα 100 χρόνια από την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (1919-2019).

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

 

Σκάλιζα κάποια χαρτιά στο αρχείο μου όταν εντελώς τυχαία το μάτι μου έπεσε σε κάτι ξεχασμένο αλλά πολύ πολύ ενδιαφέρον. Σε δύο άσπρες κόλλες είχα καταγράψει μια συνομιλία μου με την ακάματη εργάτρια του κιλκισιώτικου πολιτισμού, την ψυχή της ΤΕΧΝΗΣ για πολλά χρόνια, την αείμνηστη Κυριακή (Κική) Παπαδοπούλου-Πάγκου. Δεν είχε ημερομηνία και υπολόγισα ότι πρέπει να ήταν το φθινόπωρο του 2016 όταν τηλεφώνησα στην Κική και της εξέφρασα την επιθυμία μου να της πάρω συνέντευξη με θέμα τη ζωή της. Αποδέχθηκε την πρότασή μου με μεγάλη χαρά και βρεθήκαμε στο γραφείο της στην ΤΕΧΝΗ.